Previous Page  9 / 32 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 9 / 32 Next Page
Page Background

Durf te dromen en te bouwen

Krantenberichten vol fake nieuws

en een gestencild krantje dat ’s

nachts door je brievenbus geduwd

werd. Over propagandaleuzen,

inkwartiering, een buurman die

ineens een NSB speldje droeg.

Over de hongerwinter. Over

Joodse plaatsgenoten die verdwe-

nen…zomaar… en niemand wist

waarheen… Over verhalen die de

ronde deden… over Vught, over

Amersfoort, over Westerbork, over

kampen in Polen..

Hetzelfde geldt voor herinneringen

aan de bevrijding. De breed

grijnzende Canadese soldaten,

vlaggen die weer mochten

wapperen, juichende mensenmas-

sa’s. Weer voldoende te eten. Weer

veilig over straat. Met nieuwe

moed en nieuwe bezieling bouwen

aan het nieuwe Nederland. Het

was als een droom! Een mooie

droom!We zouden de democratie

laten stralen, we zouden de

hokjesgeest in politiek, kerk en

verenigingsleven te boven komen!

Ja, die bevrijding, het was als een

droom…”Wat lachten we, we

waren vrij!”

En de kerken liepen vol, om te

danken. “De Heer was met ons lot

begaan!”

Dat was toen…Ongeveer vijfenze-

ventig jaar geleden.

Nu is nu…

Wie had kunnen denken dat we in

dit land nog eens een grote

politieke vleugel zouden hebben

waarin onverhulde afweer en

afkeer wordt geuit ten opzichte van

wie ‘anders’ zijn. Wie had kunnen

denken dat in enkele jaren tijd

meer dan vijfentwintig Nederland-

se militairen in Afghanistan en Mali

het leven zouden laten en vele

anderen zwaar gewond of verminkt

zouden terugkeren van hun missie?

Kerken zijn in toenemend tempo

aan het leeglopen. Oppervlakkig-

heid, grofheid en respectloosheid

kleuren vaak de inhoud van wat

ons via de media wordt aangebo-

den.

In Psalm 126 verzucht de dichter,

die zojuist nog vol heimwee de

vreugde schetste toen een einde

aan de ballingschap kwam: Sta ons

net als toen weer bij… Keer het tij

…”Wat ooit bloeide, oogt kaal,

onvruchtbaar. Er heeft erosie van

waarden plaatsgehad. De vrijheid

heeft tot grenzenloosheid geleid.

En het resultaat is niet zelden een

woestijn.

Maar in die woestijn loopt een

zaaier. Hij zaait onder tranen. Geen

wonder, want zoveel zaad lijkt

verloren te gaan! De grond is hard,

het onkruid tiert welig, vogels

vliegen aan en grissen weg wat

met zoveel zorg werd uitgestrooid.

Om te janken! Zinloze missie? Hij

lijkt voor een verloren zaak te

vechten, illusies na te jagen. Wat

kan er bloeien in die harde werke-

lijkheid? Is er nog hoop?

In de christelijke traditie laten we

ons inspireren door de persoon van

Jezus Christus, die de hoop op

gerechtigheid en vrede heeft

gezaaid in onze harten. Meer nog,

die zelf als zaad in de donkere

bodem van onze harde werkelijk-

heid begraven werd. Maar ten

derden dage verrees als eersteling

van een rijke oogst, als Pasen en

Pinksteren op één dag zullen

vallen. Daarover put de Heilige

Schrift zich uit in hoopvolle beelden:

Een bloeiende tuin, een akker vol

graan, een rijk voorziene tafel, een

overvloeiende beker, volle schoven,

juichende mensen. En dat alles ziet

de Psalmist, als hij zichzelf toestaat

om te blijven dromen.

Een mooie droom, die we met

elkaar mogen blijven delen. Een

droom van hoop die ons inspireert

om het zaad van humaniteit,

gerechtigheid, liefde en vrede te

blijven zaaien in de wereld. Onze

militairen doen dat op hun wijze,

door elders in de wereld vrede en

gerechtigheid te bewaken en

bevorderen. Een missie die onze

steun waard is. Ook vanuit de

vakbonden. Dienst aan die

waarden is mee dromen van en

meebouwen aan Gods rijk.

Henk Fonteyn

Krijgsmachtpredikant b.d.

ME R K S T E N E N

Bij Psalm 126

“Het leek een droom, toch was het waar:

de HEER bracht ons weer bij elkaar.

Naar huis, naar Sion gingen wij.

Wat lachten we, we waren vrij!

De volken die het zagen, zeiden:

‘Groot is de HEER die hen bevrijdde.’

De HEER was met ons lot begaan.

Ja, Hij heeft wonderen gedaan!

HEER, sta ons net als toen weer bij,

herstel ons land en keer het tij.

Wil, als een beek in de woestijn,

ook dit keer levensreddend zijn.

Wie droevig uitgaat om te zaaien,

zal juichend volle velden maaien.

Op weg naar huis is zijn verdriet

veranderd in een vrolijk lied.”

(Tekst: Jan Pieter Kuijper)

De oude garde wordt van lieverlee kleiner in aantal. Steeds minder mensen zijn er nog,

die de verhalen van toen kunnen vertellen. Over die eerste oorlogsdagen, de capitulatie,

de toenemende druk, de angst. Over een radio die verstopt moest worden. Een vlag die

niet meer uitgehangen mocht worden.

9