Previous Page  9 / 32 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 9 / 32 Next Page
Page Background

ME R K S T E N E N

Hot summer 11stedenzwemtocht

In 1987 werd ik lid van de Elfstedenvereniging. Na twee Elfstedentochten had het virus

mij helemaal te pakken. Maar nu, in 2018 heb ik het Elfstedenkruisje nóg niet te pak-

ken. In Brabant had ik alleen op heidevennetjes geschaatst. In de winter van 1979

ontfermde ik mij over het ijs in het Apeldoorns Kanaal.

Een paar jaar later leerde ik een fraaie Friezin kennen. Daardoor maakte ik de edities

van ’85 en ’86 van dichtbij mee, bij Bartlehiem.

Aan de Oudkerkervaart zagen we

Evert van Benthem en zijn kornui-

ten voorbijglijden. Dries vanWijhe

schaatste in de tweede groep

achter de kopgroep van vier. Dolle

Dries hing achteraan en riep: ‘Hoe

ver is het nog?’ Hoe gek je ook van

schaatsen bent, op gegeven

moment kun je alleen maar

verlangen naar de finish. Dat was in

1985. Een jaar later was van

Benthem net los van Rein Jonker

en begon voor Oudkerk zijn tweede

solo, dit maal tot de eindstreep.

Sinds 1987 mocht ik elk jaar mee

loten voor deelname, en zo stond ik

4 januari 1997 chagrijnig langs de

kant: uitgeloot. Intussen is niet

meer de vraag of Boersma nog een

keer de tocht der tochten gaat

rijden, maar of die überhaupt nog

komt, de Elfstedentocht.

Elfwegentocht

Komt die nog een keer, de winterva-

riant? Juist in Friesland zijn ze dit

jaar begonnen met het verkopen

van blauwe diesel in de strijd tegen

CO2 opwarming, een niet fossiele

variant. Onder de vlag ‘Elfwegen-

tocht’ werd dit jaar campagne

gevoerd om Friesland als eerste

energieneutraal te maken in het

verkeer.

Het is wel treffend, dat na een

kneiterhete zomer een andere

Elfstedentocht alle aandacht heeft

opgeëist: de #11stedenzwemtocht

van Maarten van derWeijden. Het

spektakel van de ijsvrije variant. Gek

genoeg is gevaar voor onderkoeling

een groot struikelblok als je 60 uur

in het water gaat liggen. Ook in de

zomer.

Reuzen van Leeuwarden

Maarten voert een andere cam-

pagne: hij haalt alles uit de kast om

geld in te zamelen voor KWF

Kankerbestrijding.

In het weekend dat de Reuzen door

Culturele Hoofdstad Leeuwarden

stapten, stapte Maarten van der

Weijden het water in voor een

reuzeklus: het ZWEMMEN van de

Elfstedentocht. In van derWeijden

komen twee natuurlijke aandacht-

trekkers samen: topsport en de

spannende strijd tussen ziekte en

gezondheid. Alleen al uit oogpunt

van sport is de prestatie van

Maarten van derWeijden om de

Elfstedentocht te zwemmen een

ongekend hoogtepunt, heroïsch.

Wat een wilskracht om deze

zelfbedachte uitdaging op te pakken

en zo 165 km aan één stuk door te

zwemmen tot je misselijk uit het

water wordt gehaald. Ik zeg: ‘de

strijd tussen ziekte en gezondheid’,

maar het motto van de ultrasporter

luidde: ‘It giet oan tegen kanker’.

Het gaat dóór tegen kanker. Hoe

vaak is deze ziekte niet de baas en

maakt mensen tot verdrietige

verliezers?

DRIJFveren

Met zijn rondje Friesland beeldt

Maarten ook uit hoe stevig de strijd

op alle fronten is. Individueel, als

kanker in je leven komt is het

meestal een loodzware marathon.

De strijd van patiënten en hun

dierbaren wordt zo met deze

monstertocht gesymboliseerd. Het

lange traject van uitputtend ziekzijn,

waarin allerlei stations worden

gepasseerd. De Volkskrant kopte

vanmorgen: ‘Het lijden van Maarten

van derWeijden’. Hij heeft zelf

leukemie gehad en weet wat het is

en ging ook nu tot het gaatje.

De uitdaging voor de medische

wetenschap is eveneens mega.

Juist om die te ondersteunen drijft

en zwemt hij het grootste rondje.

Twee woorden komen voorbij als hij

zijn drijfveren benoemt:

Dankbaarheid en overlevingsschuld,

survivor guilt. Hij is zo dankbaar, dat

in hem de ziekte overwonnen is,

dat hij dat zoveel mogelijk andere

mensen gunt. Mooi, echt gaaf.

Dat hij openlijk over zijn

survivor

guilt

spreekt is ook ontwapenend.

Zo zitten mensen in elkaar. Als jij het

redt in nood en je buurman niet,

dan kan je je daar schuldig over

gaan voelen, ook al is het niet jouw

schuld. Een bekend voorbeeld zijn

overlevenden van de Holocaust.

Ook bij militairen speelt survivor

guilt. Je kunt nog zo hard redene-

ren, dat je er niets aan kon doen,

maar als eigenlijk jíj op de plek van

onheil had moeten zitten of staan,

dan kan het er zo maar insluipen.

‘Het is niet eerlijk, dat ik er nog wel

ben en hij niet’. Het kan je verlam-

men.

Gelukkig zijn er ook genoeg

voorbeelden van mensen, die het

weten om te zetten in flinke

prestaties om iets te ‘terug te

kunnen doen’.

Zo werd de Joodse Edith Eva Eger,

die Auschwitz overleefde uiteindelijk

psychiater en helpt militairen met

PTTS in Amerika. Ze schreef het

boek ‘The Choice’, in het Neder-

lands ‘De keuze’ met als ondertitel

‘leven in vrijheid’.

Voor Maarten maak ik een diepe

buiging. Zo diep gaan voor een

goed doel.Waar haalt hij het

allemaal vandaan? Ik kan het fysiek

niet, maar zou ik ook de motivatie

hebben? Als volgeling van Jezus

zou ik wel wat meer offerbereidheid

in mijn systeem mogen hebben...

kijk daar heb je dat stemmetje

weer: ‘het is bij mij niet goed

genoeg’. Dat eeuwige vergelijken

met anderen.Terwijl Jezus met zíjn

inzet juist anderen wil(de) bevrijden

van schuld en schuldgevoel, tot

dankbaarheid.

Ik hoop, dat ze voor Maarten een

speciaal Elfstedenkruis maken.

Nogmaals: respect! Namens ons

allen: bedankt!

Doneren kan nog steeds via:

MaartenvanderWeijdenFoundation.nl

of

11stedenzwemtocht.nl

Ds. Mark Boersma

Krijgmachtpredikan

t

9