Previous Page  9 / 32 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 9 / 32 Next Page
Page Background

ME R K S T E N E N

Het bekende gejojo van auto’s die dan weer

harder, dan weer zachter rijden. Voor menig-

een een ergernis op de weg, dat versnellen

en vertragen van medeweggebruikers. Ik zal

trouwens niet zeggen, dat ik me er nooit aan

schuldig maak.

Vrachtwagenchauffeurs zijn de meest

constante rijders vermoed ik. Vanuit de

cabines zien die natuurlijk allerlei hilarische

manoeuvres van de

dinky toys

om zich heen.

Zij zien ook Jan en alleman met de telefoon

bezig vanuit hun mobiele observatiepost. Hún

zonde tegen de regels wordt een stuk minder

snel waargenomen. Hoewel, soms zie je de

grote jongens vervaarlijk slingeren op de weg

of wel heel traag inhalen met hun snelheids-

begrenzer. Hang je vijf minuten achter die ene

tergend langzaam inhalende vrachtbak.

Terug naar de Saab. Het steeds weer opdui-

kende grijze spook stemde mij tot wat

gemijmer over de teloorgang van het degelijke

automerk. Langzamerhand zie je echt minder

Saabs rondrijden. Jammer, wat mij betreft. Ik

snap hem wel, die witte baard, dat hij trouw

blijft aan zijn schimmel op vier wielen. Maar hij

zou hem wel wat beter mogen poetsen. Hij

kan een voorbeeld nemen aan een kameraad

van me die oldtimers restaureert. Een tijd lang

was hij bezig met zo’n oude rode Saab coupé;

totdat die hélemaal top was.

Acht jaar geleden alweer deed Spijkerbaas

Victor Muller een verwoede poging Saab van

de ondergang te redden.

Het laatste model was echt een strakke bak.

Maar het mocht niet baten. Het illustere

automerk en tal van banen gingen de mist in.

Steeds minder Saabs op de weg en die

ongewassen oude baas, die grijze ‘Zwerver

Saab’ op de A28 straalde dat verdwijnen uit.

YPR

Dingen komen en gaan. Bij Defensie ook. De

YPR deed decennia lang dienst, ook in

Afghanistan nog, maar nu is het klaar. Veel

zaken verdwijnen sneller van het toneel. De

YPR bestrijkt een tijdperk.

Goodbye, my friend

.

Achteruitkijkspiegel

Ook mensen komen en gaan trouwens. In de

carrièrerace halen we elkaar in en vallen weer

terug. Enkelingen presteren echt langdurig op

het hoogste niveau, zoals tennisser Roger

Federer die recent de Australian Open weer

won. Maar ook voor hem komt er een leven

na de top. Dat is niet altijd gemakkelijk.

Sommigen raken de weg kwijt. De sympa-

thieke Wim Kieft schreef een boek over zijn

weg. Een paar jaar terug zagen we hem weer

op tv, maar hoe is het nu met hem?

Zo kunnen mensen in de achteruitkijkspiegel

zomaar kleiner en kleiner worden. Ze verdwij-

nen achter de horizon van je bestaan.

Wat Defensie betreft remmen veel collega’s

af en kijken uit naar een geschikte afslag om

de militaire route te verlaten. Eerder dan ze

ooit hadden gedacht zoeken ze een andere

weg. Zo zag ik gisteren op Facebook een

selfie

voorbij komen van twee collega’s die

met een

smile

op de

face

, dat wel, het glas

heffen ten afscheid. Eén vertrekt, de ander

blijft.

Goodbye, my friend

.

Vol gas, lege tank en nieuwe energie

Wie ook een boek schreef was Erik Krikke

(“Operatie geslaagd”). Hij was als genezerik

en operatie assistent in Afghanistan. Een

periode van enorm pieken. Maar daarna? Het

werd een moeilijke weg. Hij verwerkte zijn

verhaal ook in muziek met de band Seven

Bridges. Momenteel toeren ze door het land.

Indrukwekkend, als ik collega dominee Henk

Fonteyn mag geloven. In de eerste Meet &

Greet @Soldatenkerk van dit jaar zoomde hij in

op Eriks verhaal. Hij deed dit via de invalshoek

van het thema ‘Kameraadschap’. Geen leven

zonder kameraadschap. Wat een geschenk en

wat een noodzaak om vol te houden.

Band of Brothers

Henk koppelde Eriks story aan een Bijbelle-

zing uit Marcus 2, waar vier vrienden hun

verlamde kameraad naar Jezus brengen. Er

is zoveel aanloop op de locatie, dat ze niet bij

hem kunnen komen. Ze besluiten het dak

van de woning op te gaan, een gat te

creëren en hun maat te laten zakken voor de

voeten van degene die ze zoeken. Wat een

lef, wat een creativiteit, wat een kameraad-

schap, kortom wat een geloof in dit team. Er

staat geschreven, dat Jezus hun geloof zag

en vervolgens spreekt hij de neergelaten

man aan met ‘Vriend’. De hemel treedt ons

vriendelijk tegemoet.

Geloven kan dus ook in teamverband.

Misschien is het daarom ook ‘Onze Vader, die

in de hemelen zijt’ en niet ‘Mijn Vader, die in

de hemelen zijt’. Natuurlijk, er zijn geloofshel-

den, die net als in het militaire leven in hun

eentje iets geweldigs doen, maar meestal

geldt: Samen sterk!

Een Saab op de A28

G o o d b y e my f r i e n d

Deze week reed ik op de A28 richting Amersfoort, toen een smerige Saab 93

mij inhaalde. Achter het stuur zat een oudere man met een witte baard. Nee,

niet in Sinterklaasoutfit. Even later haalde ik hem weer in. Ik reed in

cruise

control

. Dus blijkbaar had Mr. Saab het gas weer even minder ver ingetrapt.

Korte tijd later haalde hij me weer in. En zo ging dat een kwartier lang door.

Ds. Mark Boersma

Krijgsmachtpredikant

9